บันทึกการอ่าน

บันทึกการอ่าน ของ นางสาวนิกษ์นิภา  อินต๊ะราช 

 เลขที่  ๙  ชั้น ม. ๔/๑

เรื่องที่  ๑ วันที่  ๑๓  เดือน กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๘

ชื่อเรื่อง  สิงโตกับวัว

สาระสำคัญ  กาลครั้งหนึ่ง มีวัวสามตัวมันเป็นมิตรที่ดีต่อกันและมีความสามัคคีมาก

วัวทั้งสามอาศัยอยู่ในทุ่งกว้างที่ป่าใหญ่อัฟริกา

และมักจะไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ ไม่ว่าจะเป็นเวลาใดๆก็ตาม

ทั้งเวลากินหญ้าหรือแม้แต่เข้านอน ก็มักจะอยู่ใกล้ๆกันตลอดเวลา

จนกระทั่งวันหนึ่ง ขณะที่วัวทั้งสามตัวกำลังยืนกินหญ้าอยู่นั้น

ได้มีสิงโตหิวโซตัวหนึ่งเดินผ่านมาเห็นเข้า มันหมายที่จะบุกเข้าไปจับกินเหยื่อ

“ว้าว! พวกมันดูน่าอร่อยมากเลยเชียว” สิงโตกล่าว

เมื่อวัวทั้งสามเห็นสิงโตก็ไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวแต่อย่างใด

แต่กลับยืนหันหน้าปะทะกับสิงโตในทันที

“ม่อๆๆ…กางเขาหันหน้าสู้กับสิงโต ห้ามแยกจากกันเป็นอันขาด” วัวตัวหนึ่งกล่าว

สิงโตจึงไม่สามารถที่จะเข้าไปใกล้ และทำอะไรพวกวัวทั้งสามได้เลยสักนิด

มันจึงทำได้ก็เพียงแค่เดินเมียงมองอยู่ห่างๆ และรอบๆ เท่านั้น

มันเฝ้ารอคอยหาโอกาสที่จะบุกเข้าโจมตี…แต่แล้วก็ต้องเลิกลาและถอยห่างไปในที่สุด

เจ้าวัวกล่าวตัวหนึ่งกล่าวขึ้นว่า

“ถ้าพวกเราร่วมมือสามัคคีกัน ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องกลัวเจ้าสิงโตนั่นเลยสักนิด“

สิงโตรู้สึกอับอายมาก ที่ไม่สามารถกินพวกวัวนั้นได้

กาลครั้งหนึ่ง มีวัวสามตัวมันเป็นมิตรที่ดีต่อกันและมีความสามัคคีมาก
วัวทั้งสามอาศัยอยู่ในทุ่งกว้างที่ป่าใหญ่อัฟริกา
และมักจะไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ ไม่ว่าจะเป็นเวลาใดๆก็ตาม
ทั้งเวลากินหญ้าหรือแม้แต่เข้านอน ก็มักจะอยู่ใกล้ๆกันตลอดเวลา

จนกระทั่งวันหนึ่ง ขณะที่วัวทั้งสามตัวกำลังยืนกินหญ้าอยู่นั้น
ได้มีสิงโตหิวโซตัวหนึ่งเดินผ่านมาเห็นเข้า มันหมายที่จะบุกเข้าไปจับกินเหยื่อ
“ว้าว! พวกมันดูน่าอร่อยมากเลยเชียว” สิงโตกล่าว
เมื่อวัวทั้งสามเห็นสิงโตก็ไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวแต่อย่างใด
แต่กลับยืนหันหน้าปะทะกับสิงโตในทันที
“ม่อๆๆ…กางเขาหันหน้าสู้กับสิงโต ห้ามแยกจากกันเป็นอันขาด” วัวตัวหนึ่งกล่าว

สิงโตจึงไม่สามารถที่จะเข้าไปใกล้ และทำอะไรพวกวัวทั้งสามได้เลยสักนิด
มันจึงทำได้ก็เพียงแค่เดินเมียงมองอยู่ห่างๆ และรอบๆ เท่านั้น
มันเฝ้ารอคอยหาโอกาสที่จะบุกเข้าโจมตี…แต่แล้วก็ต้องเลิกลาและถอยห่างไปในที่สุด
เจ้าวัวกล่าวตัวหนึ่งกล่าวขึ้นว่า
“ถ้าพวกเราร่วมมือสามัคคีกัน ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องกลัวเจ้าสิงโตนั่นเลยสักนิด“
สิงโตรู้สึกอับอายมาก ที่ไม่สามารถกินพวกวัวนั้นได้

“ฮึ้ม… มันน่าจะมีหนทางดีๆอยู่บ้างซิ” สิงโตพยายามใช้ความคิด
“อ้อ…ข้ารู้แล้ว!..เพราะพวกมันมีความสามัคคีกันนี่เอง…ข้าถึงจับพวกมันกินไม่ได้ซะที”
“ดังนั้น ข้าต้องจัดการทำให้พวกมันแตกแยก…ขาดความสามัคคีเสียก่อน…
แล้วถึงตอนนั้น ข้าก็จะจับพวกมันกินทีละตัวได้อย่างง่ายดาย…ฮ่าๆ!”
เมื่อสิงโตคิดได้ดังนั้น มันได้ย้อนกลับมาปรากฏตัวในทุ่งกว้างที่พวกวัวทั้งสามตัวอยู่อีกครั้ง
“ดูสิ…นั่นพวกมันกำลังแยกกันไปยืนกินหญ้าอยู่ในที่ห่าง ๆ กันพอดีเลยเชียว”

สิงโตรีบเดินไปในที่ที่ใกล้ ๆ กับวัวตัวสีแดงก่อน แล้วกระซิบด้วยเสียงที่นุ่มนวลที่สุดว่า
“นี่นี่..นายสีแดง เราต้องขอยอมแพ้ในความเก่งกาจของพวกท่านแล้วหล่ะ
เพราะพวกท่านนั้นทั้งเก่งทั้งแข็งแรง..เราขอนับถือ..แต่ว่านะ!…
เราอยากรู้จังเลย..ว่าท่านทั้งสามนั้นใครคือผู้ที่เก่งและแข็งแรงที่สุดในฝูงล่ะ”
วัวตัวสีแดงจึงพูดว่า “พวกเรานั้นทั้งเก่งและแข็งแรงด้วยกันทั้งสามนั่นแหละ”
สิงโตทำท่าทีเป็นตกใจ แล้วกล่าวว่า
“จริงรึท่าน…แต่ที่ข้าได้ยินมาจากวัวตัวอื่นนั้น..มันไม่ใช่อย่างเช่นที่ท่านพูดนี่!”

วัวตัวสีแดงรู้สึกแปลกใจมาก จึงถามไปว่า “แล้วพวกนั้นพูดว่าอย่างไรรึ?”
สิงโตจึงได้ทีพูดว่า “วัวตัวสีดำนั้นบอกว่ามันนั้นทั้งเก่งและแข็งแรงที่สุดในฝูง
แล้วยังบอกอีกด้วยว่า ถ้าลองไม่มีมันแล้ว…รับรองว่า…
วัวตัวสีแดงกับวัวตัวสีน้ำตาลจะต้องโดนสิงโตกินไปตั้งนานแล้ว…อีกด้วยนะท่าน”
”ฮึ…อะไรนะ! …ทำไมมันถึงได้พูดห่วยๆและแย่มากอย่างนี้ได้นะ”
วัวตัวสีแดงพูดขึ้นด้วยความโกรธอย่างมาก

 จากนั้น สิงโตก็ได้ไปพูดหลอกลวงเช่นนี้กับวัวสีน้ำตาล
“นี่นี่…ท่านสีน้ำตาล..ท่านรู้ไหม?…เจ้าวัวสีดำนั้นได้พูดป่าวประกาศไปทั่วนะว่า…
ตัวมันนั้นมีหน้าที่คอยคุ้มครองภัยให้กับวัวทั้งสอง
หาว่าท่านวัวทั้งสองนั้นอ่อนแอ…และทำอะไรที่เป็นประโยชน์ไม่ได้เสียเลย”
เจ้าวัวสีน้ำตาลได้ยินดังนั้น มันก็โกรธมากๆ…
แล้วสิงโตก็ได้ไปพูดหลอกลวงเช่นนี้อีกกับวัวสีดำ…ตามแผนได้อย่างแนบเนียน

“ม่อๆๆม่อๆๆ” วัวทั้งสามตัวจึงมีอันต้องนองเลือด
จากการต่อสู้…วัวทั้งสามได้รับบาดเจ็บอย่างมาก…และอ่อนแรงลงอย่างไม่ได้สติ
แล้ววัวทั้งสามก็จำต้องขาดความสามัคคี…ตัดขาดความเป็นมิตรที่ดีต่อกันในที่สุด
“ม่อๆ…ข้าไม่ปรารถนาที่จะอยู่กับพวกเจ้าอีกต่อไปแล้ว” วัวทั้งสามตัวกล่าว
สิงโตเฝ้ามองดูเหตุการณ์นั้น มันยิ้มด้วยความพอใจ
มันได้โอกาสเข้าไปจับพวกวัวที่อ่อนแรงใกล้ตาย…ทีละตัวๆ…แสนง่ายดาย
สิงโตจึงแสนสบายไม่ต้องทำอะไร…แต่มีอาหารตุนเป็นเนื้อวัวกิน…ได้ตั้งสามวัน

ข้อคิดคำคม  นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า “การแตกความสามัคคี…นำมาซึ่งความสูญเสีย”

การนำไปใช้ในชีวิตประจำวัน   เราควรจะมีความสามัคคีกัน

หนังสืออ้างอิง  นิทานอีสป

บันทึกการอ่าน

บันทึกการอ่าน ของ นางสาวนิกษ์นิภา  อินต๊ะราช  

เลขที่  ๙  ชั้น ม. ๔/๑
เรื่องที่  ๒ วันที่  ๑๓  เดือน กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๘ชื่อเรื่อง  ห่านกับไข่ทองคำ

สาระสำคัญ  กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว…ชาวนาคนหนึ่งได้ไปยังรังห่านของเขา
แล้วพบไข่ฟองหนึ่งเป็นสีเหลืองส่องแสงแวววาว
เมื่อเขาหยิบมันขึ้นมา…
ก็รู้สึกว่ามันหนักพอๆ กับตะกั่ว
เขานำมันกลับบ้าน…
และทันใดก็พบว่ามันเป็นไข่ทองคำบริสุทธิ์แล้วพบไข่ฟองหนึ่งเป็นสีเหลืองส่องแสงแวววาวเมื่อเขาหยิบมันขึ้นมา…ก็รู้สึกว่ามันหนักพอๆ กับตะกั่วเขานำมันกลับบ้าน…และทันใดก็พบว่ามันเป็นไข่ทองคำบริสุทธิ์ทุกเช้าเหตุกาลเดียวกันก็เกิดขึ้นและในไม่ช้าเขาก็กลายเป็นคนมั่งมี…จากการขายไข่ทองคำเมื่อเขายิ่งร่ำรวยขึ้น…เขาก็ยิ่งโลภมากขึ้น
และคิดหาทางที่จะได้ขายไข่ทั้งหมด…
ที่ห่านสามารถให้ได้ในคราวเดียว
เขาจึงฆ่ามัน…ผ่าทองมัน
แล้วเขาก็พบแต่ความว่างเปล่า…!
และคิดหาทางที่จะได้ขายไข่ทั้งหมด…ที่ห่านสามารถให้ได้ในคราวเดียวเขาจึงฆ่ามัน…ผ่าทองมันแล้วเขาก็พบแต่ความว่างเปล่า…! ข้อคิดคำคม  นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า  “ความโลภ…ไม่เคยให้ความมั่งมีแก่ใคร”
ดั่งคำสุภาษิตไทยที่ว่า “โลภมาก ลาภหาย” นั่นเองดั่งคำสุภาษิตไทยที่ว่า “โลภมาก ลาภหาย” นั่นเอง การนำไปใช้ในชีวิตประจำวัน   เราไม่ควรจะโลภ เพราะการโลภจะทำให้เราไม่เหลืออะไรเลย
หนังสืออ้างอิง   นิทานอีสป

บันทึกการอ่าน

บันทึกการอ่าน ของ นางสาวนิกษ์นิภา  อินต๊ะราช 
 เลขที่  ๙  ชั้น ม. ๔/๑

เรื่องที่  ๓ วันที่  ๑๓  เดือน กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๘

ชื่อเรื่อง  กระต่ายตื่นตูม

 

สาระสำคัญ  กาลครั้งหนึ่ง กระต่ายตัวหนึ่งนอนหลับอยู่ใต้ต้นตาล
ขณะที่นอนหลับอยู่นั้น เกิดพายุใหญ่
ทำให้ลูกตาลหล่นลงที่พื้นดิน เกือบถูกกระต่าย
กระต่ายตกใจตื่นขึ้น คิดว่าฟ้าถล่ม ไม่ทันได้ไตร่ตรอง
ลุกขึ้นได้ก็วิ่งไปอย่างสุดกำลัง เพราะกลัวความตาย
สัตว์อื่น ๆ เห็นกระต่ายวิ่งมาจนเต็มกำลังดังนั้น
จึงถามกระต่ายว่า ”นี่ท่านวิ่งหนีอะไรมา”
กระต่ายวิ่งพลางบอกพลางว่า “ฟ้าถล่ม”

 

สัตว์เหล่านั้นได้ฟังกระต่ายบอก ไม่ทันคิด
สำคัญว่าฟ้าถล่มจริง ก็พากันวิ่งตามกระต่ายไป
หกล้ม ขาหัก แข้งหัก โดนต้นไม้ ตกเหวตายบ้างก็มี
ส่วนที่ยังเหลือก็พากันวิ่งหนีต่อไปอีก

จนกระทั่ง มาพบพญาราชสีห์ตัวหนึ่ง เป็นสัตว์มีปัญญา
เห็นสัตว์ทั้งหลายพากันวิ่งมาไม่หยุดไม่หย่อน จึงร้องถามว่า…
“พวกท่านวิ่งหนีอะไรมา”
กระต่ายจึงเล่าเรื่องให้ราชสีห์ฟัง  ราชสีห์ก็เข้าใจทันที
จึงถามต่อไปว่า “ฟ้าถล่มที่ตรงไหน จงพาเราไปดูสักที”

พอไปถึงใต้ต้นตาลที่กระต่ายนอน
พญาราชสีห์พิเคราะห์ดู เห็นลูกตาลตกอยู่ที่โคนต้น
ก็เข้าใจว่าที่แท้เป็นลูกมะตูมตกลงบนใบตาลแห้ง…จึงเกิดเสียงดัง
จนเจ้ากระต่ายคิดว่าแผ่นดินถล่ม
สัตว์ทั้งหลายเกือบต้องเสียชีวิต
เพราะเชื่อตามเสียงผู้อื่นโดยไม่คิดไตร่ตรองให้ดีเสียก่อน

เมื่อรู้สาเหตุแล้ว…จึงประกาศให้สัตว์ทั้งหลายทราบตามคามเป็นจริง…
ด้วยความสุขุมรอบคอบรู้จักใช้สติปัญญาไตร่ตรอง…
พญาราชสีห์จึงสามารถรักษาชีวิตสัตว์ทั้งหลายไว้ได้
และนำความสงบสุขมาสู่ป่าใหญ่อีกครั้งหนึ่ง

ข้อคิดคำคม  นิทานชาดกเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

1). “เมื่อต้องประสบกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดอย่างใดอย่างหนึ่ง…ควรมีสติ
อย่าผลีผลามด่วนตัดสินใจ…เพราะอาจเกิดผลเสียได้”

2). “อย่าตื่นตกใจโวยวายเชื่อข่าวลือจากผู้อื่น…โดยไม่พิจารณาให้รอบคอบเสียก่อน”

3). “ผู้ที่รู้จักใช้สติปัญญาคิดพิจารณาอย่างรอบคอบจะสามารถค้นพบ…สาเหตุของปัญหาได้”

จากนิทานเรื่องนี้ จึงทำให้เกิดเป็นสำนวนสุภาษิตไทยขึ้นว่า “กระต่ายตื่นตูม” ที่หมายถึง“ใช้เปรียบเทียบคนที่แสดงอาการตื่นตกใจง่าย…โดยไม่ทันคิดพิจารณาให้ถ่องแท้รอบคอบเสียก่อนว่าเป็นจริงหรือไม่…ถ้าเชื่อโดยไม่ได้พิจารณาให้ถ่องแท้…อาจทำให้เกิดความเสียหายได้”

การนำไปใช้ในชีวิตประจำวัน    อย่าตื่นตกใจโวยวายเชื่อข่าวลือจากผู้อื่น โดยไม่พิจารณาให้รอบคอบเสียก่อน

หนังสืออ้างอิง  นิทานชาดก

บันทึกการอ่าน

บันทึกการอ่าน ของ นางสาวนิกษ์นิภา  อินต๊ะราช  
เลขที่  ๙  ชั้น ม. ๔/๑

เรื่องที่  ๔ วันที่  ๑๓  เดือน กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๘

ชื่อเรื่อง  กบเลือกนาย

 

สาระสำคัญ  กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว…มีกบฝูงหนึ่งอาศัยอยู่ในหนองน้ำใหญ่แห่งหนึ่ง
อย่างอิสระเสรี และมีความสุข ไม่มีใครบังคับเคี่ยวเข็ญ กิน นอน เล่น ไปวันวัน
ทำให้รู้สึกว่าพวกตนช่างมีความสุขสบายเหลือเกิน

ต่อมาวันหนึ่ง พวกกบได้มานั่งล้อมวงคุยกัน ต่างปรึกษากันว่า…
การอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ น่าจะมีหัวหน้า หรือพระราชาปกครองพวกเราสักคน
นอกจากจะทำให้เกิดความเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว
ยังช่วยคุ้มครองอันตราย ให้กับพวกกบได้อีกด้วย
กบทั้งหลายต่างมีความเห็นตรงกัน
จึงพากันไปขอหาเทวดาขอพรให้เทวดาช่วยส่งหัวหน้า หรือพระราชามาให้

เทวดารู้ว่าพวกกบสุขสบายกันจนเคยตัวก็เลยนึกอยากมีหัวหน้าไปอย่างนั้นเอง
ไม่ได้คิดจริงจังอะไร จึงเสกท่อนซุงให้หล่นจากฟ้าตกลงสู่หนองน้ำเสียงดังโครมใหญ่
พวกกบพากันตกใจกลัวรีบดำหนีไปหลบก้นสระ
เมื่อเห็นว่าปลอดภัยแล้วจึงพากันโผล่ขึ้นมา

พวกกบทั้งหลายได้เห็นซุงท่อนใหญ่ก็รู้ว่าเป็นพระราชาที่เทวดาประทานมาให้
ต่างพากันดีใจและให้ความเคารพท่อนซุงนั้น

ต่อมาไม่นานมีกบตัวหนึ่งใจกล้ากระโดดขึ้นไปเกาะบนท่อนซุงใหญ่
กบตัวอื่นๆเห็นว่าพระราชาของตนไม่ว่า อะไรก็พากันกระโดดตามขึ้นไปบ้าง
“พระราชาของเราองค์นี้ท่านก็ใจดีอยู่หรอก แต่อ่อนแอไม่เอาไหน
วันๆ ได้แต่ ลอยไป ลอยมา…น่าเบื่อ” กบตัวหนึ่งกล่าวอย่างหมดความยำเกรง
“พวกเราน่าจะไปร้องขอพระราชาองค์ใหม่ที่เข้มแข็งกว่านี้
มาปกครองพวกเราดีกว่า” กบอีกตัวพูด

พวกกบจึงพากันไปร้องขอต่อเทวดา เทวดาเห็นว่าพวกกบทำแบบนั้น
จึงโกรธพวกกบ…ที่ไม่รู้จักพอใจ…ในความเป็นอยู่ที่แสนสุขสบายของตน
คราวนี้เลยส่งนกกระสาไปแทนท่อนซุง
เมื่อนกกระสาลงไปก็จับพวกกบกิน เป็นอาหาร ตัวแล้วตัวเล่า
พวกกบหายไปทีละตัวทีละตัว เมื่อได้รับความเดือดร้อน
พวกกบที่เหลืออยู่จึงพากัน ขอพระราชาองค์ใหม่จากเทวดาอีกครั้ง
“เมื่อเจ้าไม่พอใจสภาพความเป็นอยู่เดิมของตัวเอง
ก็จงทนอยู่กับสภาพที่พวกเจ้าร้องขอไปเถอะ ”เทพเจ้าตวาดเสียงดังลงมาจากฟากฟ้า

ข้อคิดคำคม  นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า  “ความต้องการที่ไม่รู้จักจบสิ้น…อาจก่อผลร้าย

ในภายหลัง”และจากนิทานเรื่องนี้เอง ที่ทำให้เกิดเป็นสำนวนสุภาษิตไทยขึ้นว่า “กบเลือกนาย” ที่หมายถึง “ผู้ที่ต้องการเปลี่ยนผู้บังคับบัญชาอยู่เรื่อยๆ ซึ่งท้ายสุดก็มักจะไม่ได้ดี…” นั่นเอง

การนำไปใช้ในชีวิตประจำวัน   -

หนังสืออ้างอิง  นิทานอีสป

บันทึกการอ่าน

บันทึกการอ่าน ของ นางสาวนิกษ์นิภา  อินต๊ะราช 
 เลขที่  ๙  ชั้น ม. ๔/๑

เรื่องที่  ๕ วันที่  ๑๓  เดือน กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๘

ชื่อเรื่อง  ลากับหมาป่า

สาระสำคัญ  ลาตัวหนึ่งกำลังกินหญ้าอยู่ในทุ่งหญ้าแห่งหนึ่ง
ถูกหมาป่าตัวหนึ่งคอยดักจับอยู่ ก็เลยแกล้งทำเป็นขาพิการ
เมื่อหมาป่าถามถึงเหตุความพิการของมัน
ลาก็ตอบว่ามันเพิ่งเดินไปเหยียบหนามอันแหลมคมเข้า
…และจะเป็นการฉลาดที่จะดึงหนามออกเสียก่อนทันที
ในกรณีที่ว่าหากหมาป่าจะกินมันหนามอาจจะเข้าไปติดคอก็ได้

 

 

หมาป่าตอบตกลงทันที…แล้วมันก็ยกขาของลาขึ้น
แต่…ในขณะที่มันกำลังตั้งใจหาหนามอยู่นั้น
ลาก็เตะหน้ามันด้วยขาหลังทั้งสองและออกวิ่งหนีไปโดยเร็ว

 

หมาป่างุนงงด้วยแรงเตะพลางพูดว่า
“สมน้ำหน้าตัวข้าเอง ที่มัวแต่พยายามใช้ศิลปะในการรักษา
ในเมื่อพ่อเพียงสอนข้าให้มีความรอบรู้ ในด้านอาชีพของการฆ่าสัตว์เท่านั้น”

ข้อคิดคำคม  นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า“ทุกคนมีความชำนาญเป็นของตน”

 

การนำไปใช้ในชีวิตประจำวัน   -

หนังสืออ้างอิง  นิทานอีสป

บันทึกการอ่าน

บันทึกการอ่าน ของ นางสาวนิกษ์นิภา  อินต๊ะราช 
 เลขที่  ๙  ชั้น ม. ๔/๑

เรื่องที่  ๖ วันที่  ๑๓  เดือน กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๘

ชื่อเรื่อง  สิงโตกับผู้รับใช้

สาระสำคัญ  มีสิงโตตัวหนึ่ง อาศัยอยู่ในป่ามาช้านาน
กระต่าย หมาป่า แมว เห็นว่าสิงโตนั้นแข็งแรงมีอำนาจยิ่งใหญ่ในป่า

 

จึงมาขอเป็นลูกน้องคอยรับใช้
เพื่อต้องการให้สิงโตคอยคุ้มครองตนให้ปลอดภัยจากผู้อื่น
จึงมาเป็นลูกน้องสิงโต…ด้วยความสมัครใจ
สิงโตเมื่อมีลูกน้องคอยรับใช้…เวลาจะทำอะไรก็จะให้ลูกน้องทำเสมอ

 

ทุกๆวันสิงโตนั้นสบาย งานการทุกอย่างลูกน้องก็ทำให้หมด
ลูกน้องสิงโตก็อยู่กันอย่างปลอดภัยไม่ต้องกลัวอันตรายจากผู้อื่นภายนอก

 

สิงโตจะทำอะไรลูกน้องก็ทำตาม ไม่มีใครคัดค้านเลย
จึงคิดว่าตนนั้น…ยิ่งใหญ่มีแต่คนคอยเอาใจ
จะดุว่าลูกน้องเขาก็ฟัง สิงโตจึงเอาแต่ใจตัวเอง
ไม่สนใจว่าลูกน้องจะรู้สึกอย่างไร

 

วันหนึ่งสิงโตสั่งให้กระต่ายทำงาน
แต่กระต่ายทำพลาดทำของตกแตกเสียหาย
เห็นดังนั้นสิงโตจึงโมโหและตะปบกระต่ายจนตาย
“ขาดเจ้าเพียงตัวเดียวคงไม่เป็นไร…ข้ายังมีลูกน้องอยู่อีก”
สิงโตกล่าวอย่างไม่ใยดี

 

เมื่อหมาป่า แมวเห็นเหตุการณ์ดังนั้น ต่างก็ชวนกันหนี ไม่ขอรับใช้สิงโตต่อไป
“ข้าจะอยู่ได้อย่างไร หากข้าอยู่รับใช้ท่านต่อ ข้าก็คงเป็นเช่นกระต่ายตัวนั้น”

 

หมาป่า แมว พากันเดินหนีจากสิงโต พร้อมกับพูดว่า
“ศัตรูภายนอกนั้นน่ากลัว…แต่ก็ไม่น่ากลัวเท่าเจ้านายที่ขาดคุณธรรม..ไม่รักลูกน้อง”

ข้อคิดคำคม  นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า“บุคคลที่ขาดคุณธรรม ย่อมไม่มีใครอยากคบหา”
แม้ว่าเขาเหล่านั้นจะมียศศักดิ์…มีตำแหน่ง…มีอำนาจ…มากเพียงใด
แต่ถ้าเป็นบุคคลที่ขาดคุณธรรม…ย่อมหาผู้ที่คบหาด้วยความจริงใจนั้นได้ยาก

การนำไปใช้ในชีวิตประจำวัน  เราควรจะมีคุณธรรมเพราะถ้าไม่มีคุณธรรมก่จะไม่มีใครอยากคบ

หนังสืออ้างอิง  นิทานอีสป

บันทึกการอ่าน

บันทึกการอ่าน ของ นางสาวนิกษ์นิภา  อินต๊ะราช  
เลขที่  ๙  ชั้น ม. ๔/๑

เรื่องที่  ๗ วันที่  ๑๓  เดือน กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๘

ชื่อเรื่อง  ไก่กับพลอย

 

สาระสำคัญ  พ่อไก่หนุ่มตัวหนึ่งพร้อมกับฝูงแม่ไก่
กำลังคุ้ยเคี่ยอาหารหากินอยู่ที่ลานดิน ใกล้ๆกับทุ่งนา
ขณะที่มันกำลังคุ้ยดินอยู่นั้น
ได้พบกับพลอยเม็ดงามส่องประกายเม็ดหนึ่ง

มันจึงเอ่ยขึ้นว่า
“ถ้านายมาพบเจ้าละก็ เขาจะต้องเก็บเจ้าขึ้นไปแน่ทีเดียว
เพราะเจ้ามีค่าสำหรับเขา แต่สำหรับข้า เจ้าไม่มีค่าเลยแม้แต่น้อย
อันที่จริง…ข้าวสักเมล็ดนั้น…ยังจะมีค่ามากกว่าเจ้า
พวกเพชรพลอยทั้งหมดในโลกเสียด้วยซ้ำ “

แล้วพ่อไก่ก็เลิกสนใจ
หันไปคุ้ยเคี่ยอาหารของตนต่อไป

ข้อคิดคำคม  นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

“คนที่รู้ความต้องการของตนจะมีความสุข…คนฉลาดชอบสิ่งที่จำเป็น
…มากกว่าเครื่องประดับอันระยิบระยับที่ไม่มีค่าอันใด…
นอกจาก ก่อให้เกิดความเย่อหยิ่งและความฟุ้งเฟ้อ”

การนำไปใช้ในชีวิตประจำวัน   -

หนังสืออ้างอิง  นิทานอีสป