บันทึกการอ่าน

บันทึกการอ่าน ของ นางสาวนิกษ์นิภา  อินต๊ะราช 

 เลขที่  ๙  ชั้น ม. ๔/๑

เรื่องที่  ๔๙ วันที่  ๑๔  เดือน กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๘

ชื่อเรื่อง หมีกับนักเดินทาง

สาระสำคัญ  กาลครั้งหนึ่ง มีชายสองคนเป็นเพื่อนกัน
เขากำลังเดินทางไปตามทางในป่าใหญ่
ทันใดนั้น คนหนึ่งเห็นหมีตัวหนึ่งกำลังวิ่งตรงเข้ามา…ที่เขาทั้งสอง
เขารีบปีนขึ้นต้นไม้ไปอย่างรวดเร็ว
และซ่อนตัวอยู่ระหว่างกิ่งไม้ โดยไม่ได้บอกกับเพื่อน

ส่วนอีกคนหนึ่งนั้น กว่าจะรู้ถึงอันตรายก็สายเสียแล้ว
จึงล้มตัวลงนอนราบกับพื้น
แกล้งทำเป็นตายแล้วเท่าที่จะสามารถแกล้งทำได้
หมีเข้ามาใกล้และใช้จมูกดุนที่ตัวของเขาดมไปทั่ว ๆ
ชายผู้นั้นนอนกลั้นหายใจนิ่ง ในไม่ช้าหมีก็เดินอุ้ยอ้ายจากไป
เพราะมีคำกล่าวกันว่าหมีจะไม่แตะต้องคนตาย

เมื่อชายอีกคนหนึ่งแน่ใจว่าหมีได้จากไปแล้ว
เขาจึงไต่ลงมาจากต้นไม้และเดินไปหาเพื่อนพลางถามว่า
“บอกข้ามาหน่อยซิว่า หมีกระซิบบอกอะไรที่หูของท่านหรือ …เพื่อนรัก”
“ได้สิ หมีให้คำแนะนำกับข้าว่า…
อย่าได้ร่วมเดินทางไปกับเพื่อนที่ได้ละทิ้งเราไป…ในยามที่เรามีอันตรายเข้ามาใกล้”

ข้อคิดคำคม  นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
“โชคชะตาเคราะห์ร้าย มักเป็นเครื่องทดลองน้ำใจอันแท้จริงของเพื่อนฝูง”
ซึ่งเพื่อนแท้จะอยู่เคียงข้างเรา…ในยามที่เราลำบากหรือต้องการความช่วยเหลือเสมอ…ในขณะที่คนอื่นจะเดินจากคุณไป

การนำไปใช้ในชีวิตประจำวัน   -

หนังสืออ้างอิง  นิทานอีสป